Καταμεσής, είμαι

Αλλόφρονα ασυμμάζευτοι,καβάλα στην ανεξέλεγκτη κάψα,κρατήσου, κρατήσου σφιχτά,φεύγουμε… φύγαμε, πάμεαπό το παντού στο πουθενά,μπερδεμένα χαρούμενοι,ασάλευταμες στη βραδύφλογη νύχτα.

Τρεμοπαίζουμεκρυφτό με το χάραμαώσπου να μας προδώσει το φως,ώσπου να στριμωχτούμε ξανάκι απ’ την περιστροφή διασπαστούμε,ξεμπλέκοντας χέριαγια να σωθούμε χωριστά,μετρώντας πια στα δάχτυλαό,τι πουλιέται,για να βγει η μέραμέχρι να ξαναμπεί η νύχτα.

Κοστίζει η αυγή,κι εμείςπάλι πρωτάρηδες στο απόσπασμαγυμνοί,τίποτα καλύτεροδεν είχαμεαπ’ το να κλείσουμε τα μάτιατον χρόνο κοροϊδεύοντας κατάμουτρα,τριπάροντας αύριοστις θολές, μα κοφτερέςανακλάσεις του χθες.

Κι η αλήθεια του φόβου ξεσπά,με βρίσκει μεθυσμένο,χυμένο στο πάτωμα,την κοιτάω κατάματα, με κοιτά.Δεν σώζεται απόψε η ψυχή μου,τα χάδια που κλαίνε βγάλαν φτερά,οι παλάμες μου έχουν στεγνώσει,και το κενόμονομιάςμε τουμπάρει.

Δεν είμαι ατρόμητος σήμερα,                είμαικλαδί φθινοπώρου λειψόπου σπάει και πέφτει,ρημαγμένο βαθύ μπλεπου ξεχειλίζει τ’ αποκομμένοδωμάτιο.