222
220, 221, 222. Μου παρέδωσαν τα κλειδιά του 222, του τελευταίου λευκού κουτιού σ’ ένα μακρόστενο κοντέινερ πεταμένο στη μέση του πουθενά, αγνοώντας ότι πρόκειται για τυχερό αριθμό, κι ας ανοίγει μια παράμερη γωνιά μ’ ένα παράθυρο μονάχα. Βάλθηκαν να βάζουν τα πάντα σε σειρά, να απομαγεύουν ό,τι κρατά, εφαρμόζοντας στενές φόρμουλες, στοιχίζοντας ψυχρά αλληλουχίες. Αν κοίταζαν μέσα, θα καταλάβαιναν και δεν θα έμπαιναν καν στον κόπο.
Κι οι μικροί, οι τρωτοί, σαρκικοί κι άγνωστα κοινοί, βγαλμένοι απ’ την τελευταία τρύπα, βράζοντας στο ίδιο καζάνι, ξεψυχισμένοι συναντούν την ιστορία· ψάχνουν δωμάτια να βγάλουν τη νύχτα, τον μήνα, ξεχειμωνιάζουν όπως όπως. Βρίσκουν παρηγοριά στα απλά, στα γρήγορα, στη φασαρία, παλεύουν στα τυφλά καθετί που θυμίζει μοναξιά. Χύνουν ό,τι έχουν αποθηκεύσει. Στάζουν τα δέρματα, χάνουν σίδηρο και αλάτι, ποτίζονται τα πατώματα, μουδιάζουν τα άκρα, ράβουν τα μάτια με φως, ξεμένοντας.
Κι οι μεγάλοι των μικρών; Αναμετριούνται μεταξύ τους. Κοιτάνε πάνω και ζαλίζονται, κοιτάνε κάτω με τη μύτη ψηλά. Με το ένα χέρι αναδεύουν με τη μικρή κουτάλα, με το άλλο κρατάνε λογαριασμό. Νοιάζονται τόσο όσο κάνει να στερέψει ένας καφές, όσο να σβήσει ένα τσιγάρο, όσο στοιχειώνει ένα δελτίο ειδήσεων. Μετράνε καμένη γη ζυγίζοντας αποστάσεις, την απώλεια, το αύριο, και θάβουν, προσκολλημένοι σε ανέσεις κι αντιθέσεις, τη δολοφονημένη σάρκα. Κρέμεται απ’ την τσέπη τους η συνείδηση που βόσκει.
Κι οι μεγάλοι των μεγάλων; Λίγους γνωρίζει η ιστορία. Κάνουν συμβούλια σε αστραφτερά πατώματα, σε μυστικά υπόγεια και γυάλινους ορόφους. Επινοούν τους νόμους που στήνουν τα αποσπάσματα. Στρώνουν κόκκινο τον δρόμο, διασπείροντας παντού τον βόμβο της απάτητης, χολωμένης τους ψυχής.
Όλα τοποθετημένα κάθετα, στοιβαγμένα, βαλμένα σε σειρά.
Όλα, εκτός από το χάος.
Το χάος της ίδιας της τάξης, που διοχετεύεται και στριφογυρνά μπροστά ανακατεύοντας την τράπουλα.
Γελάει μαζί τους. Μαζί μας.
Γεννά εξαιρέσεις: λουλούδια ανάμεσα στα συντρίμμια, εκεί που τα πουλιά του χρόνου πόνταραν σπόρους σε μια στάλα χώμα, σε χαραμάδες τσιμέντου. Κι εκείνοι τρέμουν τις εξαιρέσεις των σκοτεινών παιδικών δωματίων, όσων επέζησαν κρατώντας τη μνήμη σκελετωμένων τοπίων· τις εξαιρέσεις που τρυπάνε ταβάνια κατεβάζοντας απάτητες κορυφές, που πλημμυρίζουν διαχυτικά και πνίγουν τη βρόμα, που βάλθηκαν να φαρδαίνουν τον κόσμο για να χωράμε περισσότεροι.
222 λοιπόν; Μια ακόμα ευκαιρία, ένα ακόμα κεφάλαιο, ένα ακόμα ανακάτεμα. Τύχη εξαργυρώνω, χρόνων συσσωρευμένης αναδιπλούμενης ιστορίας, κρατώντας σφιχτά τα κλειδιά, κι αφήνω εκείνους να μετρήσουν το μέγεθος του θράσους, να υπολογίσουν τη σημασία του λάθους.
By Dimitrios Antonopoulos