ΑΣΤΙΚΑ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑΤΑ

Βλέμματα χαμηλωμένα
χαμένα στο κενό
μεταξύ συρμού και αποβάθρας.

Χέρια στις τσέπες,
μαγκωμένα

έψαχναν φωλιές
δικές τους αγκαλιές
κι όμως βρήκαν μόνο φυλακές,

     μα πώς;

Έξω ρίχνει καρέκλες
μα όσοι ψάχνουν 
μια στάλα ανθρωπιάς
μένουν και πάλι διψασμένοι.

Φωνάζω,
μα ακούω μόνο τον αντίλαλό μου

να σκάει στα τσιμεντένια πεζοδρόμια
που κατακλύζονται 
από ένα χείμαρρο
ανυποψίαστων βιαστικών

που όλο τρέχουν να προλάβουν
το επόμενο μετρό
που οδηγεί στο πουθενά.

Τρέχουν 
μέχρι να σκοντάψουν οι μοίρες μας
στη ρωγμή ενός καθρέφτη

    που αντανακλά

την πορεία εκείνου του μπαλονιού
που έφυγε από τα χέρια μας
όσο ήμασταν ακόμα παιδιά.